Κάθε ώριμος άντρας ξέρει τι είναι η ανικανότητα ή η στυτική δυσλειτουργία. Αυτός είναι ένας από τους κύριους φόβους των ανδρών κάθε ηλικίας και κοινωνικής θέσης. Σήμερα υπάρχουν πολλά διαφορετικά φάρμακα για την αποκατάσταση της ισχύος, αλλά σχεδόν όλα στοχεύουν μόνο στην εξάλειψη των συμπτωμάτων, αλλά δεν επηρεάζουν τις αιτίες της ανικανότητας, οι οποίες, παρεμπιπτόντως, μπορεί να είναι αρκετά πολλές. Επομένως, τέτοια φάρμακα παρέχουν μόνο προσωρινά αποτελέσματα, απαιτούν σταδιακή αύξηση της δόσης και τελικά χάνουν την αποτελεσματικότητά τους.
Αντίστοιχα, στη σύγχρονη ανδρολογία και ουρολογία, τίθεται στο προσκήνιο η επίδραση στα αίτια της ανάπτυξης της στυτικής δυσλειτουργίας, τα οποία διαφέρουν πολύ ως προς τον μηχανισμό της ανικανότητας. Μόνο με τον άμεσο επηρεασμό των αιτιών των διαταραχών της ισχύος μπορεί το πρόβλημα να λυθεί πλήρως και όχι προσωρινά να αποκατασταθεί η ικανότητα σεξουαλικής επαφής.
Χαρακτηριστικά της ανδρικής ανατομίας
Το ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα, δηλαδή οι δραστηριότητες του πέους, των όρχεων, των εξαρτημάτων κ.λπ., ελέγχεται από τους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφαλικού φλοιού, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα. Ταυτόχρονα, οι ενδοκρινο-χυμικοί μηχανισμοί και οι ορμόνες του φύλου επηρεάζουν άμεσα τη δραστηριότητά του.
Οι μετωπιαίοι λοβοί, μέσω της εμπλοκής νευροχυμικών παραγόντων, του σωματικού και του αυτόνομου νευρικού συστήματος, είναι υπεύθυνοι για τον έλεγχο της σεξουαλικής συμπεριφοράς. Η επίτευξη στύσης εξασφαλίζεται από τη δραστηριότητα του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος, ενώ η εκσπερμάτιση ελέγχεται από το συμπαθητικό νευρικό σύστημα.
Το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα είναι μέρος του αυτόνομου νευρικού συστήματος με κέντρα στο νωτιαίο μυελό και τον εγκέφαλο, το οποίο είναι υπεύθυνο για τη χαλάρωση των μυϊκών ινών των τοιχωμάτων των αιμοφόρων αγγείων, κ.λπ. ετοιμότητα και γενικότερα κινητοποίηση των δυνατοτήτων του.
Γνώμη ειδικού γιατρού
Το αυτόνομο νευρικό σύστημα δυσλειτουργεί σε κάθε άνθρωπο κατά καιρούς, με αποτέλεσμα να έχουμε κακή γενική υγεία, που συμβάλλει στην εμφάνιση του συνδρόμου της αυτόνομης δυστονίας, της αυτόνομης ανεπάρκειας και αυτόνομων κρίσεων, καθώς και των σωματομορφικών διαταραχών, των λεγόμενων νευρώσεων οργάνων. Όλα αυτά είναι επίσης ένα έναυσμα για τη στυτική δυσλειτουργία. Τέτοιες νευρώσεις αντιμετωπίζονται με τη βοήθεια γενικού μασάζ, φυσιοθεραπείας και φυσικοθεραπείας.
Κατά τη διάρκεια μιας στύσης, τα τοιχώματα των σηραγγωδών σωμάτων του πέους χαλαρώνουν και ο αυλός των αιμοφόρων αγγείων του αυξάνεται. Αυτή η διαδικασία πυροδοτείται από το σωματικό και αυτόνομο νευρικό σύστημα με τη συμμετοχή ρυθμιστικών κέντρων που βρίσκονται στο νωτιαίο μυελό. Από αυτό, μέσω των νωτιαίων ριζών που διακλαδίζονται στο επίπεδο του 3ου οσφυϊκού σπονδύλου και διακλαδίζονται περαιτέρω σε μικρότερα νεύρα, η νευρική ώθηση μεταδίδεται απευθείας στα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων και στα σπηλαιώδη σώματα του πέους. Ως εκ τούτου, αλλαγές στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης μπορεί να εμποδίσουν αυτή τη διαδικασία, η οποία θα οδηγήσει σε ανικανότητα.
Στους άνδρες, ο νωτιαίος μυελός καταλήγει στο επίπεδο του 1ου οσφυϊκού σπονδύλου, περνώντας σε ένα μεγάλο νευρικό πλέγμα που ονομάζεται ιπποειδής ουρά. Έλαβε αυτό το όνομα λόγω της σημαντικής εξωτερικής ομοιότητάς του με την ουρά αλόγου, καθώς σχηματίζεται από μεγάλο αριθμό νευρικών ινών που κατεβαίνουν κάθετα κάτω από το νωτιαίο κανάλι και εξέρχονται ανά ζεύγη από φυσικά ανοίγματα στους σπονδύλους για να νευρώσουν τα αντίστοιχα όργανα.
Επιπλέον, η σεξουαλική λειτουργία ελέγχεται μέσω ενδοκρινο-χυμικών μηχανισμών, δηλαδή του συστήματος όρχεων-υπόφυσης-υποθάλαμου. Σε αυτή την περίπτωση, η σύνθεση του σπερματικού υγρού και της διατροφής των ιστών καθορίζεται από το επίπεδο των ορμονών του φύλου. Τα επινεφρίδια είναι υπεύθυνα για την παραγωγή τους. Εκκρίνουν σχεδόν τα 2/3 των ανδρογόνων και έως και το 80% των οιστρογόνων, τα οποία είναι πρόδρομοι των ανδρικών ορμονών του φύλου. Όμως η δραστηριότητα των επινεφριδίων σχετίζεται άμεσα με τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα. Επομένως, διαταραχές στη λειτουργία του, όπως τα επινεφρίδια και το σύστημα υποθαλάμου-υπόφυσης, μπορεί να οδηγήσουν σε επίμονη ανικανότητα.
Ο υποθάλαμος είναι μέρος του εγκεφάλου και είναι ταυτόχρονα ένας αδένας που εκκρίνει ορμόνες και ένα κέντρο αυτόνομης νευρικής ρύθμισης.
Ως αποτέλεσμα, κατά τη σεξουαλική διέγερση, το μονοξείδιο του αζώτου αρχίζει να συντίθεται στα κύτταρα των τοιχωμάτων των αρτηριών του πέους μέσω της ενεργοποίησης της σύνθεσης τεστοστερόνης από ορμόνες του συστήματος υποθαλάμου-υπόφυσης και της μετάδοσης νευρικών ερεθισμάτων. Προκαλεί χαλάρωση των λείων μυϊκών ινών του αγγειακού τοιχώματος, η οποία προκαλεί την επέκτασή τους. Επομένως, ο όγκος του αίματος που εισέρχεται στο πέος αυξάνεται. Γεμίζει τα σπηλαιώδη ή σπηλαιώδη σώματα, γεγονός που διασφαλίζει ότι το πέος αυξάνεται σε μέγεθος και αποκτά τη σκληρότητα που απαιτείται για τη σεξουαλική επαφή. Ταυτόχρονα, τα φλεβίδια μέσω των οποίων ρέει αίμα από το πέος συστέλλονται. Ως αποτέλεσμα της μείωσης του αυλού τους, μειώνεται ο ρυθμός εκροής αίματος, γεγονός που εξασφαλίζει τη διατήρηση μιας στύσης για το απαιτούμενο χρονικό διάστημα.
Λόγοι και χαρακτηριστικά ανάπτυξης
Πριν από λίγο καιρό πίστευαν ότι έως και το 90% όλων των περιπτώσεων στυτικής δυσλειτουργίας προκαλούνται από ψυχολογικές διαταραχές. Όμως η έρευνα που διεξήχθη μας ανάγκασε όχι μόνο να αμφιβάλλουμε για αυτό, αλλά και να διαψεύσουμε τέτοιες δηλώσεις. Έδειξαν ότι το 60-80% των περιπτώσεων ανικανότητας προκαλούνται από οργανικές διαταραχές. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν μιλάμε για μείωση της ισχύος και για διάφορους βαθμούς στυτικής δυσλειτουργίας, αλλά για ανικανότητα, δηλαδή για έναν ακραίο βαθμό στυτικής δυσλειτουργίας στην οποία δεν είναι δυνατή η επίτευξη σταθερής στύσης με την επίτευξη της ακαμψίας, του όγκου και της ευθύτητας του πέους που είναι απαραίτητα για τη σεξουαλική επαφή.
Με την ανικανότητα, οι άνδρες παραπονιούνται για έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας, η οποία συνδυάζεται με πλήρη απουσία όχι μόνο επιθυμητών στύσεων, αλλά και αυθόρμητων.
Κατανοώντας τη σχέση και τα χαρακτηριστικά της λειτουργίας του ανδρικού αναπαραγωγικού συστήματος, δεν είναι δύσκολο να καθοριστούν οι κύριοι λόγοι για την ανάπτυξη της ανικανότητας. Αυτό:
- τραυματισμοί της σπονδυλικής στήλης και της πυέλου.
- εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στους μεσοσπονδύλιους δίσκους της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (μεσοσπονδυλική κήλη, προεξοχή).
- καμπυλότητα της σπονδυλικής στήλης (σκολίωση, λόρδωση).
- διαταραχές στη λειτουργία του συστήματος υποθαλάμου-υπόφυσης και ορμονικές διαταραχές.
- αγγειακές διαταραχές, συμπεριλαμβανομένων των εγκεφαλικών επεισοδίων, της αθηροσκλήρωσης, της υπέρτασης, των δομικών ανωμαλιών των σηραγγωδών σωμάτων του πέους και των κυκλοφορικών διαταραχών στα όργανα του αναπαραγωγικού συστήματος ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης προστατίτιδας ή αδενώματος του προστάτη.
Σήμερα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, η ανικανότητα διαγιγνώσκεται στο 40-50% των ανδρών ηλικίας 40 έως 50 ετών, στο 50-60% των ανδρών ηλικίας 50-60 ετών και στο 60-80% των ανδρών άνω των 60 ετών. Ταυτόχρονα, υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε ότι στην πραγματικότητα η κατάσταση είναι ακόμη πιο δύσκολη, αφού δεν έχουν όλοι οι άντρες το θάρρος να συμβουλευτούν έναν γιατρό με ένα τόσο λεπτό πρόβλημα.
Από πολλές απόψεις, τέτοιες στατιστικές οφείλονται στη μείωση της ποσότητας τεστοστερόνης που παράγεται μετά από 40 χρόνια και στην εξέλιξη προηγούμενων παθολογιών της σπονδυλικής στήλης και των αιμοφόρων αγγείων. Στην ηλικία των 50-60 ετών συμβαίνουν φυσικές ορμονικές αλλαγές με μείωση του όγκου της συντιθέμενης τεστοστερόνης. Αυτό οδηγεί σε μείωση της λίμπιντο και, κατά συνέπεια, στην ανάγκη για σεξουαλική επαφή. Αλλά ακόμη και οι άνδρες στην ηλικία των 60 ετών είναι σε θέση να διατηρήσουν μια φυσιολογική στύση για να πραγματοποιήσουν πλήρη σεξουαλική επαφή απουσία άλλων διαταραχών. Η μόνη διαφορά είναι η μείωση της συχνότητάς τους.
Μία από τις πιο κοινές αιτίες ανικανότητας σε άνδρες όλων των ηλικιών, συμπεριλαμβανομένης της ηλικίας 40 ετών, και μερικές φορές ακόμη και νωρίτερα, είναι οι νευρολογικές διαταραχές που προκαλούνται από προσβολή των νωτιαίων ριζών που ευθύνονται για τη νεύρωση των αγγείων του πέους. Συμπιέζονται ή καταστρέφονται ως αποτέλεσμα τραυματισμού της σπονδυλικής στήλης ή συμπίεσης από καμπύλη σπονδυλική στήλη, διογκωμένους δίσκους ή άλλες δομές.
Σε αυτή την περίπτωση, μιλούν για παρουσία νευρογενούς ανικανότητας. Δεδομένου ότι η πλήρωση των σπηλαιωδών σωμάτων του πέους με αίμα ελέγχεται από το νευρικό σύστημα, εάν παρουσιαστούν διαταραχές στη μετάδοση των νευρικών ερεθισμάτων από τον εγκέφαλο στο πέος, ακόμη και όταν προκύψει επιθυμία, το σώμα δεν είναι σε θέση να μεταδώσει ένα σήμα σχετικά με αυτό και να προκαλέσει μια ενεργή ροή αίματος στα σπηλαιώδη σώματα. Τις περισσότερες φορές, αυτό παρατηρείται όταν τα νεύρα που περνούν από τη σπονδυλική στήλη στο επίπεδο του 3ου σπονδύλου είναι τσιμπημένα.
Μια άλλη κοινή αιτία ανικανότητας είναι η προστατίτιδα, ή φλεγμονή του προστάτη. Σήμερα, αυτή η ασθένεια σε χρόνια μορφή εμφανίζεται στους άνδρες πριν από την ηλικία των 40 ετών και μετά τα 50 χρόνια παρατηρείται σχεδόν σε κάθε τρίτο άτομο. Σε αυτή την περίπτωση, η ανικανότητα είναι συχνά το μόνο σύμπτωμα φλεγμονής του προστάτη αδένα.
Η προστατίτιδα, όπως και η ανικανότητα, μπορεί να είναι συνέπεια διαταραχών του κυκλοφορικού στα πυελικά όργανα ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης αγγειακών ή νευρολογικών διαταραχών.
Η προστατίτιδα προκαλεί ενόχληση και πόνο στην περιοχή του περινέου. Επιπλέον, η προκύπτουσα διόγκωση του αδένα του προστάτη οδηγεί σε συμπίεση των αιμοφόρων αγγείων, γεγονός που μειώνει την ένταση της κυκλοφορίας του αίματος στα όργανα της πυέλου. Επιπλέον, οι κυτοκίνες που παράγονται ως απόκριση στη φλεγμονή καθιστούν δύσκολη τη μετάδοση των νευρικών ερεθισμάτων στον προστάτη. Ταυτόχρονα, διαταράσσεται η λειτουργία του, γεγονός που συμβάλλει στη μείωση της σύνθεσης της τεστοστερόνης, η οποία είναι υπεύθυνη για τη σεξουαλική λειτουργία. Όλα αυτά μαζί αναπόφευκτα καθιστούν αδύνατη την πλήρη πλήρωση των σπηλαιωδών σωμάτων με αίμα και οδηγούν σε απώλεια ισχύος.
Γνώμη ειδικού γιατρού
Η προστατίτιδα στον σύγχρονο κόσμο είναι το αποτέλεσμα μιας απρόσεκτης στάσης απέναντι στην υγεία. Κατά κανόνα, αυτό είναι συνέπεια μη αντιμετωπισμένων κρυολογημάτων που έχουν γίνει χρόνια, διαταραχών της στάσης και σωματικής αδράνειας. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητη η απολύμανση των χρόνιων εστιών μόλυνσης, καθώς η προστατίτιδα μπορεί επίσης να προκληθεί από ευκαιριακή χλωρίδα (για παράδειγμα, χλωρίδα του κόκκου), η οποία αναπτύσσεται στα σπήλαια του προστάτη αδένα. Επιπλέον, είναι απαραίτητο να αλλάξετε τη στάση σας απέναντι στη σεξουαλική ζωή, ενεργοποιώντας την.
Είδη και συνέπειες
Με βάση το τι προκαλεί την ανάπτυξη της ανικανότητας, διακρίνονται οι ακόλουθοι τύποι:
- Η νευρογενής ανικανότητα είναι πολύ συχνή και προκαλείται από διαταραχές στη μετάδοση των νευρικών ερεθισμάτων στους λείους μυς του πέους. Χαρακτηρίζεται από μείωση της ευαισθησίας του πέους και προοδευτική μείωση της συχνότητας των στύσεων, συμπεριλαμβανομένων και των αυθόρμητων το πρωί.
- Αγγειακό, χωρισμένο σε αρτηριογόνο και φλεβογόνο. Η πρώτη είναι συνέπεια της διαταραγμένης ροής αίματος στα σηραγγώδη σώματα, η οποία είναι συνέπεια των αλλαγών στην κατάσταση των γεννητικών οργάνων και των σηραγγωδών αρτηριών. Το δεύτερο συμβαίνει στο πλαίσιο της διαστολής των φλεβών του πέους, η οποία προκαλεί μια υπερβολικά ενεργή εκροή αίματος. Η αγγειακή ανικανότητα χαρακτηρίζεται στα αρχικά στάδια σχηματισμού από ανεξέλεγκτη εκσπερμάτιση, καθώς και μειωμένη σταθερότητα στύσης.
- Ορμονική - γίνεται το αποτέλεσμα μιας ορμονικής ανισορροπίας, η οποία παρατηρείται συχνότερα στο φόντο του σακχαρώδη διαβήτη και άλλων ενδοκρινικών παθολογιών, που οδηγεί σε αναστολή της παραγωγής τεστοστερόνης και της απορρόφησής της.
Υπάρχουν αρκετοί άλλοι τύποι ανικανότητας, για παράδειγμα, ανατομική, γενετική κ.λπ., αλλά είναι πολύ λιγότερο συνηθισμένοι από αυτούς που περιγράφονται παραπάνω.
Όποιο κι αν είναι το είδος της ανικανότητας, είναι πάντα ένα σοβαρό πρόβλημα για έναν άνδρα. Πρώτα απ 'όλα, η αδυναμία πραγματοποίησης σεξουαλικής επαφής οδηγεί σε δυσκολίες στην προσωπική ζωή, απώλεια αυτοπεποίθησης και ψυχολογικά προβλήματα. Συχνά, η ανικανότητα γίνεται η αιτία της αυξημένης επιθετικότητας και της ανάπτυξης σοβαρής κατάθλιψης σε άνδρες οποιασδήποτε ηλικίας, ειδικά όταν αναπτύσσεται σε αρκετά νεαρά χρόνια - σε ηλικία 40-50 ετών. Αυτό δεν μπορεί να περάσει χωρίς ίχνος. Ως αποτέλεσμα, οι σχέσεις με τους αγαπημένους και τους συναδέλφους γίνονται τεταμένες, οι συγκρούσεις συχνά φουντώνουν, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια εργασίας και επιδείνωση της ψυχολογικής κατάστασης, μέχρι την εμφάνιση αυτοκτονικών ή, αντίθετα, αντικοινωνικών σκέψεων.
Όμως, εκτός από τις ψυχολογικές δυσκολίες, η ανικανότητα έχει εξαιρετικά αρνητικό αντίκτυπο στην υγεία του άνδρα. Το συνεχές άγχος προκαλεί επιδείνωση των υπαρχόντων χρόνιων παθήσεων και επίσης επηρεάζει αρνητικά το ανοσοποιητικό σύστημα. Ως εκ τούτου, ένας άνδρας γίνεται πιο ευαίσθητος στην ανάπτυξη διαφόρων μολυσματικών ασθενειών. Επίσης, το συνεχές ψυχολογικό στρες προκαλεί συχνά διαταραχές στη λειτουργία του γαστρεντερικού σωλήνα, της καρδιάς και των πνευμόνων. Ως εκ τούτου, τα ακόλουθα συχνά αναπτύσσονται ή επιδεινώνονται στο πλαίσιο της ανικανότητας:
- γαστρίτιδα και πεπτικό έλκος του στομάχου και του δωδεκαδακτύλου.
- IHD, στηθάγχη;
- βρογχίτιδα κ.λπ.
Ως εκ τούτου, είναι εξαιρετικά σημαντικό να μην αγνοήσετε το πρόβλημα της ανικανότητας, αποδίδοντάς το στην ηλικία και να συμβιβαστείτε με την κατάσταση, αλλά να αρχίσετε να ενεργείτε, να αναζητήσετε τις αιτίες της σεξουαλικής δυσλειτουργίας και τρόπους επίλυσής της. Αυτό ισχύει όχι μόνο σε ηλικία 40 ετών, αλλά και σε ηλικία 50 και 60 ετών. Η ολοκληρωμένη διάγνωση και η στοχευμένη θεραπεία των ανιχνευόμενων διαταραχών θα βοηθήσουν όχι μόνο στην αποκατάσταση της φυσιολογικής ισχύος και στην επιστροφή του άνδρα σε πλήρη σεξουαλική ζωή και ταυτόχρονα στην ψυχολογική άνεση, αλλά και στην εξάλειψη ασθενειών που, εάν αφεθούν χωρίς θεραπεία, μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρές και μερικές φορές απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές, καθώς και σε αναπηρία.
Διαγνωστικά
Ελλείψει ισχύος ή των αρχικών σταδίων της στυτικής δυσλειτουργίας, ένας άνδρας πρέπει να επικοινωνήσει με έναν ανδρολόγο και εάν δεν υπάρχει τέτοιος ειδικός στην πόλη, έναν ουρολόγο. Κατά την αρχική διαβούλευση, ο γιατρός θα ακούσει τα παράπονα του ασθενούς, θα αξιολογήσει την ψυχολογική του κατάσταση και θα εξετάσει τη βουβωνική χώρα για σημεία παθήσεων των γεννητικών οργάνων. Ελλείψει τέτοιων, ο γιατρός συνταγογραφεί ένα σύνολο διαγνωστικών διαδικασιών, ο κύριος σκοπός των οποίων είναι η ανίχνευση παθολογιών άλλων οργάνων και συστημάτων που προκάλεσαν την ανάπτυξη ανικανότητας. Αυτό:
- UAC και OAM.
- ανάλυση του επιπέδου των ορμονών του φύλου, των ορμονών του θυρεοειδούς κ.λπ.
- εξέταση αίματος για τα επίπεδα σακχάρου?
- προσδιορισμός του επιπέδου της αρτηριακής πίεσης.
- PCR για την παρουσία σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων.
- Υπερηχογράφημα των γεννητικών οργάνων;
- ψηλάφηση του προστάτη αδένα για να εκτιμηθεί η κατάστασή του.
Εάν αυτές οι μελέτες δεν δείχνουν ορατές αποκλίσεις από τον κανόνα, θα συνιστάται στον ασθενή να συμβουλευτεί έναν νευρολόγο, καθώς η νευρογενής ανικανότητα είναι αρκετά συχνή σήμερα. Κατά τη διάρκεια της διαβούλευσης, ο νευρολόγος θα εξετάσει τον ασθενή και πρώτα απ 'όλα θα ενδιαφέρεται για τα αντανακλαστικά, την κατάσταση της σπονδυλικής στήλης και την πληρότητα των κινήσεων των άκρων. Για να προσδιορίσει την παρουσία αλλαγών στην κατάσταση της σπονδυλικής στήλης, ο γιατρός χρησιμοποιεί τη μέθοδο ψηλάφησης και εκτελεί λειτουργικές εξετάσεις. Με βάση τα αποτελέσματα που λαμβάνονται, μπορεί να προσδιορίσει την παρουσία αλλαγών στην κατάσταση της σπονδυλικής στήλης. Αλλά για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση, καθώς και να προσδιοριστεί με ακρίβεια ο βαθμός και η φύση της παθολογίας, απαιτούνται οργανικές μέθοδοι έρευνας:
- Η ακτινογραφία ή η αξονική τομογραφία είναι οι κύριες μέθοδοι για τη διάγνωση αποκλίσεων από τον κανόνα στην κατάσταση των οστικών δομών της σπονδυλικής στήλης, επομένως χρησιμοποιούνται συχνότερα για την ανίχνευση σκολίωσης, λόρδωσης κ.λπ.
- Η μαγνητική τομογραφία είναι η καλύτερη μέθοδος για την ανίχνευση αλλαγών στην κατάσταση των δομών των μαλακών ιστών, συμπεριλαμβανομένων των μεσοσπονδύλιων δίσκων, του νωτιαίου μυελού κ.λπ.
- Η μυελογραφία είναι μια μέθοδος που επιτρέπει σε κάποιον να αξιολογήσει την ποιότητα της μετάδοσης των νευρικών ερεθισμάτων στους μύες, η οποία παρέχει πληροφορίες σχετικά με το βαθμό του νευρολογικού ελλείμματος που προκαλείται από τη συμπίεση των ριζών της σπονδυλικής στήλης.
Χαρακτηριστικά και αποχρώσεις
Γενικά, η θεραπεία της ανικανότητας μπορεί να χωριστεί σε συμπτωματική και αιτιολογική. Στην πρώτη περίπτωση, όλες οι προσπάθειες στοχεύουν άμεσα στην επίτευξη επαρκούς ισχύος και στη δεύτερη, στην εξάλειψη των αιτιών της απώλειάς της. Ο πρώτος τρόπος περιλαμβάνει τη λήψη αποτελεσμάτων εδώ και τώρα, ενώ ο δεύτερος είναι πιο περίπλοκος και σας επιτρέπει να εξαλείψετε τα προβλήματα με την ισχύ εντελώς, αλλά σταδιακά. Ως εκ τούτου, σήμερα συνδυάζουν συνήθως συμπτωματική και αιτιολογική θεραπεία, η οποία παρέχει στον ασθενή ταχεία αποκατάσταση της ψυχολογικής άνεσης, καθώς και βελτίωση της συνολικής του υγείας.
Επομένως, η θεραπεία για την ανικανότητα συνήθως περιλαμβάνει:
- φαρμακευτική θεραπεία με στόχο την αποκατάσταση της ισχύος και τη θεραπεία ασθενειών που προκαλούν ανικανότητα.
- χειρωνακτική θεραπεία, η οποία βελτιώνει την ποιότητα της κυκλοφορίας του αίματος στα πυελικά όργανα, καθώς και εξαλείφει τις παθολογίες της σπονδυλικής στήλης και αποκαθιστά την κανονική μετάδοση των νευρικών ερεθισμάτων στις λείες μυϊκές ίνες του πέους.
- κινησιοθεραπεία, η οποία συνίσταται στην εκγύμναση των μυών του πυελικού εδάφους, καθώς και των μυών της πλάτης και της κοιλιάς, η οποία εδραιώνει τα αποτελέσματα της χειρωνακτικής θεραπείας και είναι εξαιρετικά σημαντική για τη νευρογενή ανικανότητα.
Σε όλους τους ασθενείς συνιστάται:
- σταματήστε το κάπνισμα, την κατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών.
- αυξήστε το επίπεδο σωματικής δραστηριότητας, ειδικά όταν οδηγείτε έναν καθιστικό τρόπο ζωής, την καθιστική εργασία κ.λπ.
- κάντε προσαρμογές στη διατροφή, φέρνοντάς την όσο το δυνατόν πιο κοντά σε μια υγιεινή διατροφή.
- μειώστε το βάρος εάν υπάρχουν σημάδια παχυσαρκίας, ειδικά κοιλιακή παχυσαρκία.
- αποφύγετε αγχωτικές καταστάσεις.
Συχνά μπορείτε να βρείτε συστάσεις για τη χρήση αντλιών κενού ή αντλιών για τη θεραπεία της ανικανότητας. Αλλά αυτή η μέθοδος δεν έχει κανένα θεραπευτικό αποτέλεσμα και δεν προκαλεί πάντα στύση. Ωστόσο, ενέχει τον κίνδυνο πόνου κατά την εκσπερμάτιση, μώλωπες και πόνου ή μουδιάσματος στο ίδιο το πέος, και ως εκ τούτου δεν συνιστάται από τους ουρολόγους.
Φαρμακευτική θεραπεία
Το πρώτο βήμα μετά τον εντοπισμό των αιτιών της ανικανότητας είναι να συνταγογραφηθεί φαρμακευτική θεραπεία κατάλληλη για την περίσταση. Συνίσταται στη συνταγογράφηση θεραπειών για την αποκατάσταση της ισχύος και την εξάλειψη ασθενειών που προκαλούν προβλήματα με αυτήν.
Η συμπτωματική θεραπεία της ανικανότητας περιλαμβάνει κυρίως τη χρήση φαρμάκων για την τόνωση της στύσης, δηλαδή αναστολέων PDE-5. Σε ορισμένες περιπτώσεις, συνταγογραφείται η χορήγηση αγγειοδιασταλτικών, τα οποία ενεργοποιούν προσωρινά τη ροή του αίματος στα σηραγγώδη σώματα του πέους. Αλλά επίσης δεν έχουν θεραπευτικό αποτέλεσμα και μπορούν να λύσουν το πρόβλημα της ανικανότητας μόνο για μικρό χρονικό διάστημα.
Η ετιοτροπική θεραπεία, ή θεραπεία που στοχεύει στην εξάλειψη των αιτιών της στυτικής δυσλειτουργίας, είναι πιο περίπλοκη και ολοκληρωμένη. Επιπλέον, η φύση της εξαρτάται άμεσα από τις αιτίες της ανικανότητας:
- σε περίπτωση παθολογιών του θυρεοειδούς αδένα, συνταγογραφούνται σακχαρώδη διαβήτη, κατάλληλα ορμονικά φάρμακα ή/και υπογλυκαιμικοί παράγοντες, τα οποία πρέπει να λαμβάνονται σε συνεχή βάση για τη διατήρηση της φυσιολογικής ορμονικής ισορροπίας.
- για την προστατίτιδα, ενδείκνυνται αντιβιοτικά, α1-αναστολείς και ομοιοπαθητικά φάρμακα και η θεραπεία επιλέγεται μεμονωμένα ανάλογα με τα αίτια της φλεγμονής του προστάτη.
- για αγγειακές παθολογίες, συνιστάται η λήψη φαρμάκων που ομαλοποιούν την αρτηριακή πίεση, μειώνουν τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα και χειροκίνητη θεραπεία.
- για παθολογίες της σπονδυλικής στήλης που προκαλούν συμπίεση των ριζών της σπονδυλικής στήλης, χρησιμοποιούνται φάρμακα για την αποκατάσταση αλλοιωμένων μεσοσπονδύλιων δίσκων, βιταμινών Β, μυοχαλαρωτικών, ΜΣΑΦ και ορισμένων άλλων.
Αναστολείς PDE-5
Οι αναστολείς φωσφοδιεστεράσης-5 ή PDE-5 είναι μια ομάδα φαρμάκων που είναι πολύ γνωστά στους περισσότερους άνδρες για την επίλυση του προβλήματος της στυτικής δυσλειτουργίας. Βασίζονται σε δραστικές ουσίες που αναστέλλουν την παραγωγή ενός ειδικού ενζύμου φωσφοδιεστεράση-5. Είναι υπεύθυνο για την καταστολή της κυκλικής μονοφωσφορικής γουανοσίνης (cGMP), η οποία είναι προϊόν βιοχημικών μετασχηματισμών που προκαλούνται από το μονοξείδιο του αζώτου. Το cGMP οδηγεί σε μείωση του τόνου των λείων μυών και ως εκ τούτου στην επέκταση των σηραγγωδών σωμάτων του πέους, δηλαδή στην εμφάνιση στύσης. Ως εκ τούτου, οι αναστολείς PDE-5, μειώνοντας τη δραστηριότητα της φωσφοδιεστεράσης-5, «παρατείνουν τη διάρκεια ζωής» της cGMP, η οποία εξασφαλίζει μακροχρόνιες και σταθερές στύσεις ακόμη και σε φόντο φυσικών αλλαγών που σχετίζονται με την ηλικία.
Όλοι οι αναστολείς PDE5 λειτουργούν μόνο κατόπιν ζήτησης, που σημαίνει ότι απαιτούν σεξουαλική διέγερση για να είναι αποτελεσματικοί.
Οι αναστολείς PDE5 περιλαμβάνουν:
- Το Sildenafil είναι το πρώτο φάρμακο που εμφανίζεται στη φαρμακευτική αγορά για να αυξήσει τη δραστικότητα. Έχει τη μικρότερη διάρκεια δράσης - έως 4 ώρες, και αρχίζει να δρα 45-50 λεπτά μετά τη χορήγηση. Αλλά το sildenafil δεν είναι συμβατό με το αλκοόλ και επίσης συχνά προκαλεί την ανάπτυξη παρενεργειών (κοκκίνισμα του προσώπου, ρινική συμφόρηση, πονοκεφάλους, δυσφορία στην περιοχή της καρδιάς).
- Η ταδαλαφίλη έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια δράσης - έως 36 ώρες, και το αποτέλεσμα εμφανίζεται 15-20 λεπτά μετά τη χορήγηση. Η ταδαλιφίλη είναι συνήθως καλά ανεκτή και σπάνια προκαλεί ανεπιθύμητες ενέργειες.
- Το Vardenafil είναι ένα φάρμακο που δρα για 5-12 ώρες με έναρξη δράσης 30-45 λεπτά μετά τη χορήγηση. Ένα από τα πλεονεκτήματα είναι η συμβατότητά του με το αλκοόλ, αλλά η χρήση του πρέπει να αποφεύγεται, καθώς επηρεάζει αρνητικά την κατάσταση των αιμοφόρων αγγείων.
Τα φάρμακα αυτής της ομάδας διατίθενται σε διαφορετικές δόσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ουρολόγος συνιστά να ξεκινήσετε με την ελάχιστη δόση και να την αυξήσετε μόνο εάν δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Θα πρέπει να λαμβάνετε αναστολείς FED-5 όχι νωρίτερα από μία ώρα μετά το φαγητό. Αυτό θα εξασφαλίσει την ταχύτερη δυνατή απορρόφηση της δραστικής ουσίας και τη δυνατότητα επίτευξης αποτελέσματος. Εάν παίρνετε το φάρμακο με τροφή, η ταχύτητα έναρξης του αποτελέσματος μειώνεται.
Είναι σημαντικό να μην παίρνετε περισσότερο από τη συνιστώμενη δόση κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτό αυξάνει την πιθανότητα παρενεργειών και μπορεί να επηρεάσει δυσμενώς τη λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος.
Είναι σημαντικό να συμβουλευτείτε έναν γιατρό πριν αρχίσετε να χρησιμοποιείτε τέτοια φάρμακα, καθώς έχουν μια σειρά από αντενδείξεις:
- σοβαρές καρδιαγγειακές παθήσεις, ιδίως στηθάγχη και ισχαιμική καρδιακή νόσο·
- ανωμαλίες στη δομή του πέους.
- περιπτώσεις πριαπισμού (παρατεταμένη επώδυνη στύση) στο παρελθόν.
- οπτική νευροπάθεια;
- υποστεί εγκεφαλικό ή καρδιακό επεισόδιο τους τελευταίους έξι μήνες.
Δεν συνιστάται ο συνδυασμός αναστολέων PDE-5 με α-αναστολείς ή φάρμακα με βάση τα νιτρώδη. Τέτοιοι συνδυασμοί μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές επιπλοκές.
Οι αναστολείς PDE-5 σας επιτρέπουν να αποκτήσετε επαρκή ισχύ σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Όμως, με την ανεξέλεγκτη χρήση τους, ο οργανισμός αναπτύσσει αρχικά εθισμό, γεγονός που καθιστά αναγκαία την ανάγκη αύξησης της δόσης για να επιτευχθεί το ίδιο αποτέλεσμα.
Έτσι, σήμερα η ανικανότητα δεν είναι θανατική καταδίκη. Κάθε άνδρας σχεδόν σε οποιαδήποτε ηλικία μπορεί να το αντιμετωπίσει, ειδικά εκπρόσωποι των «καθιστικών» επαγγελμάτων και εκείνων που σχετίζονται με υπερβολική σωματική δραστηριότητα. Αλλά όταν προκύπτει ένα τόσο ευαίσθητο πρόβλημα, είναι σημαντικό να μην είστε ντροπαλοί και να αυτοθεραπεύεστε, αλλά να συμβουλευτείτε έναν γιατρό. Επιπλέον, όσο πιο γρήγορα ένας άνδρας αναζητήσει ιατρική βοήθεια, τόσο πιο γρήγορα μπορεί να απαλλαγεί από το πρόβλημα της ανικανότητας και να μειώσει περαιτέρω τον κίνδυνο ανάπτυξης άλλων επιπλοκών που μπορούν να προκαλέσουν ασθένειες που οδηγούν σε στυτική δυσλειτουργία.